‘Die plek die lek!’ roepen we de hele dag. Want het doet er niet zoveel meer toe over welke plek je het hebt. Het lekt overal. De radiostudio is ondergelopen, voor de deur van ons kantoor staat een grote teil, in de expositieruimte staan plassen water. Het regent in Namibie, en niet zo’n klein beetje ook.
Gelukkig woon ik in Windhoek, waar we lekker kunnen klagen, maar nog niet tot onze knieen in het water staan. In het noorden van het land is het anders. Daar zijn veel huizen ondergelopen. Sommige mensen zijn totaal geisoleerd geraakt. In het huis van een vriend in Ondangwa drijven boeken en kleding door de huiskamer. Nu heerst er een discussie over wiens schuld het is dat de huizen onderstaan. Uiteraard kan niemand het helpen dat het harder regent dan ooit. Maar volgens sommigen is het de schuld van lokale overheden dat mensen hun huizen in Oshana’s, uitlopers van rivieren, hebben gebouwd.
Ondertussen heerst in Walvisbay aan de kust een heel ander probleem. Door de enorme regenval en door slecht onderhoud zijn boorholen kapot gegaan, de stad zit dus zonder stromend water. Water stroomt door de stad, maar niet uit de kranen. Al meer dan twee weken moeten inwoners van Walvisbay hun water op rantsoen bij uitdeelpunten halen.
We hebben het in Windhoek zo slecht nog niet. Maar hierdie plek, die lek. En het is zo heerlijk om daar even over te klagen…