Accu leeg. Ja, dom. Lampen laten branden. Afijn, wat doe je in zo’n geval? Duwen is bij mijn veel te grote 4×4 een beetje een gedoe. En startkabels bleek niemand van mijn vrienden te hebben. Een auto trouwens ook niet.
Gelukkig blijkt mijn autoverzekering een soort wegenwachtdekking te hebben. De mevrouw aan de telefoon is reuzeaardig, ze belt me terug als mijn beltegoed het begeeft en beweert dat er binnen 45 minuten iemand moet zijn. Da’s onnamibisch, denk ik nog. Maar 41 minuten later staat er inderdaad een auto voor de deur. En dat is vrij onnamibisch. Drie man sterk stappen ze uit om mijn auto weer te starten. (Dat is wél vrij namibisch, denk ik nog.) Twee minuten later blijken ze geen startkabels mee te hebben. En dat is pas écht namibisch. De heren blijken overigens ook nauwelijks engels te spreken. ‘Die battery is baie pap’, klinkt het dus constant rond mijn auto. De battery is inderdaad BAIE pap, maar gelukkig geven de heren niet op. Uiteindelijk wordt besloten dat er rondgereden moet worden om de accu te laden. En dus rijden de mannen in optocht mijn tuin uit. Om met geladen accu weer terug te komen. Dat is dan weer een service die de ANWB niet geeft. Maar wel typisch Namibisch, volgens mij.