In mijn eerste maanden in Windhoek was het mijn grootste irritatie. Nu zie ik het meer als de ultieme werkverschaffing.
Als onze geliefde president Hifikepunya Pohamba door de straten van Windhoek rijdt wordt de halve stad afgezet. Bij elke zijstraat een agent, op simpele kruisingen een verkeersagent én een tot de tanden bewapende bewaker, op grote kruispunten soms een half batiljon. Als iedereen stilstaat komt de president. Een politiewagen voorop en één achterop en soms de nodige motoren. Vijf zwarte beveiligingsauto’s, voor, achter en naast de auto van de president. Soms duurt het nogal even voor hij komt. Dan zit er niets anders op dan achteruit te leunen en me voor te stellen hoe zijne excellentie op het laatste moment toch nog even naar het toilet moest.
Ik denk aan Piet Hein Donner en hoe hij een paar jaar geleden vol trots zijn degelijke herenfiets aan de pers toonde en krijg subiet een beetje heimwee.
Probeer het eens, meneer de president. ‘t Zal u goeddoen, een fietstochtje door de frisse lucht.
