Onze vrouw in Windhoek

De winkelstraat van Windhoek hangt vol met hysterische kerstverlichting. In de supermarkten wordt al weken kerstmuziek gedraaid. In shoppingcentre Maerua Mall jagen net zoveel mensen met blik op oneindig op het ultieme kerstkadeau als in Nederland. En toch voelt het een beetje vreemd.
Het is lekker boven de dertig graden en dat stooft het kerstgevoel toch een beetje weg. Afijn, met een ijskoud biertje in de hand wens ik u allen een mooi, gezellig en vooral gezegend kerstfeest. Een gelukkig en gezond nieuwjaar. En, zoals ze dat hier zeggen, a wonderful Festive Season!

Accu leeg. Ja, dom. Lampen laten branden. Afijn, wat doe je in zo’n geval? Duwen is bij mijn veel te grote 4×4 een beetje een gedoe. En startkabels bleek niemand van mijn vrienden te hebben. Een auto trouwens ook niet.
Gelukkig blijkt mijn autoverzekering een soort wegenwachtdekking te hebben. De mevrouw aan de telefoon is reuzeaardig, ze belt me terug als mijn beltegoed het begeeft en beweert dat er binnen 45 minuten iemand moet zijn. Da’s onnamibisch, denk ik nog. Maar 41 minuten later staat er inderdaad een auto voor de deur. En dat is vrij onnamibisch. Drie man sterk stappen ze uit om mijn auto weer te starten. (Dat is wél vrij namibisch, denk ik nog.) Twee minuten later blijken ze geen startkabels mee te hebben. En dat is pas écht namibisch. De heren blijken overigens ook nauwelijks engels te spreken. ‘Die battery is baie pap’, klinkt het dus constant rond mijn auto. De battery is inderdaad BAIE pap, maar gelukkig geven de heren niet op. Uiteindelijk wordt besloten dat er rondgereden moet worden om de accu te laden. En dus rijden de mannen in optocht mijn tuin uit. Om met geladen accu weer terug te komen. Dat is dan weer een service die de ANWB niet geeft. Maar wel typisch Namibisch, volgens mij.

In mijn eerste maanden in Windhoek was het mijn grootste irritatie. Nu zie ik het meer als de ultieme werkverschaffing.
Als onze geliefde president Hifikepunya Pohamba door de straten van Windhoek rijdt wordt de halve stad afgezet. Bij elke zijstraat een agent, op simpele kruisingen een verkeersagent én een tot de tanden bewapende bewaker, op grote kruispunten soms een half batiljon. Als iedereen stilstaat komt de president. Een politiewagen voorop en één achterop en soms de nodige motoren. Vijf zwarte beveiligingsauto’s, voor, achter en naast de auto van de president. Soms duurt het nogal even voor hij komt. Dan zit er niets anders op dan achteruit te leunen en me voor te stellen hoe zijne excellentie op het laatste moment toch nog even naar het toilet moest.

Ik denk aan Piet Hein Donner en hoe hij een paar jaar geleden vol trots zijn degelijke herenfiets aan de pers toonde en krijg subiet een beetje heimwee.

Probeer het eens, meneer de president. ‘t Zal u goeddoen, een fietstochtje door de frisse lucht.

Omdat sommige mensen al snel klagen dat ik alleen maar over slechte dingen schrijf geef ik eerst het goede nieuws. Namibie heeft als eerste SADC-land op de cholera-epidemie in Zimbabwe gereageerd. Heel goed. De regering stuurt voor bijna 200 000 US dollar aan medicijnen. Chapeau.
Daarnaast werd even geleden bekend dat Namibie één van de kindvriendelijkste landen van Afrika is. Alleen Mauritius doet het beter. Petje af weer. Natuurlijk is het nog de vraag of Namibie nu zo kindvriendelijk is of de rest van Afrika zo kind ónvriendelijk. Maar complimenten zijn hoe dan ook op z’n plaats hier.

Dan nu het triestere deel van dit verhaal.
Hoewel het grootste deel van de wereld zich richt op de verkiezingen in Zuid-Afrika staan de politieke ontwikkelingen in Namibie ook niet stil. Ook hier worden komend jaar de stembussen van stal gehaald. Terwijl Namibie over het algemeen een stuk vrediger aanvoelt dan Zuid-Afrika kan ik dat in dit geval niet zeggen. Een aantal maanden geleden was er al dat geval van die minister die een pistool afvuurde op zijn neefje. Neefje was van politieke partij veranderd. Dat kan natuurlijk niet. Maar de minister zit nog steeds stevig met zijn billen in het pluche. Hij vuurde het pistool namelijk niet in de richting van zijn neef maar in de lucht. Om zijn woorden wat kracht bij te zetten. En dat is niet zo’n probleem.
Was het hierbij gebleven dan hadden we er misschien nog om kunnen lachen. Maar helaas. De laatste weken doen de kranten regelmatig verslag van vechtpartijen rondom politieke rallies. Een columnist spreekt in the Namibian van de vijandigste verkiezingen sinds onafhankelijkheid. President Pohamba doet er nog een schepje bovenop. Hij gaf tijdens een Swapo-congres zijn mening over mensen die van de Swapo partij overstapten naar de nieuwe oppositiepartij RDP. ”Zij zijn vergelijkbaar met de bijbelse Judas Iscariot…” claimde de president eerder dit jaar. Voor wie een wat minder bijbelvaste achtergrond heeft: Judas was de man die Jezus verraadde.
Politiek collumniste Gwen Listers schreef vandaag in the Namibian een waar woord: “Er zijn in dit land problemen die geheel buiten onze macht vallen. Dat gaat in dit geval zeker niet op.”

Amsterdam sluit bordelen en coffeeshops. Blijkbaar is dit zulk groot nieuws dat de belangrijkste Namibische krant besloot het te publiceren. En zo zat ik dus vanmorgen met een kopje koffie aan de keukentafel en het laatste nieuws uit Amsterdam voor mijn neus. De wereld lijkt ineens nogal klein.

Terwijl in Nederland de sjaals en winterjassen van zolder gehaald worden ben ik op zoek naar een nieuw zomerjurkje. Terwijl in Nederland de podloden gescherpt worden voor nóg betere Sinterklaasgedichten dan vorig jaar schalt in mijn supermarkt al weken kerstmuziek door de speakers. Terwijl in Nederland ongetwijfeld de winkelstraten vollopen (kredietcrisis of niet, er moeten kado’s gekocht worden) loopt Windhoek leeg vanwege een lange zomervakantie.

Volgens planning zou ik deze week mijn nieuwe vrienden en collega’s gedag moeten zoenen om, na een laatste tripje net op tijd voor kerst weer in Nederland te zijn. Maar planning en Afrika passen niet bij elkaar. En planning en Jojanneke ook niet geloof ik. Ik blijf dus nog even, tot ongeveer half maart werk ik nog voor de College of the Arts.

Fijne Sinterklaas allemaal. Eet een pepernootje op mij. Dan ga ik intussen op zoek naar een ventilator en een muskietennet.