Onze vrouw in Windhoek

“Maarre….heb je het nog wel naar je zin?” “Tuurlijk, hoezo?” “Nou, je weblog gaat vooral over problemen, maak je nog wel eens iets leuks mee?”

Oeps.

OK dan. Tijd voor goed nieuws. Ik heb mijn visum! Het is niet in woorden te vatten wat er allemaal moest gebeuren om het stempeltje in mijn paspoort te krijgen. En Kafka-esk beschrijft volgens veel mensen het best de situatie in het ministerie. Maar ik heb hem! (Voor wie het stempel nog niet heeft, de grote doorbraak was bij mij het moment dat ik midden in het ministerie van Home Affairs een totale emotionele en mentale breakdown had, compleet met tranen. Ik weet het niet, het is altijd het proberen waard…)

Binnenkort hopelijk meer positieve zaken op dit blog. Maar eerst ga ik even van de zon genieten in Kaapstad.

Ik was daarnet in het hol van de leeuw, De Derde Verdieping, Het Ministerie van Home Affairs, afdeling Alien Control. Ik snap nu waarom ik nog steeds geen visum heb.

Het begon allemaal zo.
Volgens mensen die het moeten weten moest ik aan de grens een toeristenvisum aanvragen. Vervolgens zou ik bij het minsterie van Home Affairs in de rij gaan staan, een stapel documenten en formulieren inleveren, een smak geld betalen en misschien dan een werkvisum krijgen. Heb ik gedaan. Dat wil zeggen, ik heb alle formulieren ingeleverd en moest daarna wachten op een goedkeuring. Die zou binnen 5 dagen komen. Maar dat is natuurlijk niet zo.
Vervolgens moest ik om de paar dagen terugkomen om naar mijn approvalform te zoeken. Dat op zich is al hilarisch als het niet zo treurig was. Het uiterlijk van de stapel formulieren is elke dag anders. Soms liggen de formulieren bijna op alfabet, maar niet helemaal. Soms zijn ze verdeeld over 5 kleinere mappen. Soms liggen ze in slordige stapels en soms zijn ze verspreid over 4 totaal verschillende mappen. Maar mijn formulier ligt er nooit tussen. 
Daarom deed ik vandaag of ik zou gaan huilen. Dat hielp niet, maar de man achter de balie was mij duidelijk zo zat dat hij me een papiertje met een stempeltje gaf. Derde Verdieping, Esther. Go find her.
Ok. Waar? Oh, om de hoek en dan derde verdieping. Uiteraard moest Esther wel eerst een uur lunchen. Is goed, doe ik dat ook. Na de lunchpauze is het tijd om me over te geven aan het meest communistisch uitziende gebouw van Windhoek. De Derde Verdieping, zo lees ik bij de balie, is een strikte ‘no-go area’ voor bezoekers. Maar na veel heen en weer gebel mag ik naar boven. Na nog meer gezoek vind ik Esther. In een grote grijze ruimte zonder computers maar met enorme (en enorm wankele) stapels met grijze dozen. Op die dozen staan dingen geschreven als ‘Visa 2004′ en ‘Re-entry Visa 2001′. Ik snap nu dus waarom ik nog geen visum heb.
Afijn. Esther vertelde mij net dat ik officieel helemaal geen recht heb op een visum. Waarop ik haar vertel dat ik dat ongehoord en uitermate teleurstellend vind. Waarop zij mij commandeert om komende maandagochtend terug te komen om het op te lossen.
Het ministerie van Home Affairs heeft overal banners hangen met het motto dat ze het meest effectieve, efficiente en betrouwbare ministrie van Namibie wil zijn.

Ik droom er al weken van om iemand met een van die banners te wurgen.