Onze vrouw in Windhoek

Hoe was het ook weer? Oh ja, spreken is zilver, zwijgen is goud. Maar ik besef dat ik nu wel erg lang gezwegen heb. En wat heb je aan een vrouw in Windhoek als ze niets te vertellen heeft? Maargoed, het zit dus zo: ik heb genoeg te vertellen, maar ik betaal hier vrij veel om een half uurtje gebruik te kunnen maken van een vrij trage internetcomputer waar ik niet eens een USBstick in kan stoppen. Vandaar de stilte.
Maar voor wie het zich afvraagt: ik maak het goed. Mijn huis staat, mijn auto rijdt en mijn studenten… nouja, dat zijn studenten. Die doen dus niet zoveel. Het enige nadeel van Windhoek is dus dat ik niet zoveel communicatiemiddelen heb. Ik ga proberen om binnenkort weer eens iets te schrijven, misschien zelfs wat foto’s te publiceren. Maar voor nu moet ik zeggen wat ik telkens aan iedereen mail. “Moet nu rennen want mijn internettijd zit er weer op…”
Ciao!

Wat ik hier eigenlijk doe? Die vraag komt de laatste dagen af en toe mijn mailbox binnenvliegen. En wat ik eet, of ik ook voetbal kijk en hoe het leven hier is… Nou, vooruit dan maar:

De ochtenden zijn hier grofweg elke dag hetzelfde. Na douche (ja echt, gewoon warm) en ontbijt (bruine boterham met kaas) stap ik in mijn veel te grote auto en rijd ik naar mijn werk. Ik werk in het Community Arts Centre in township Katatura,  daar zit de media-opleiding gevestigd waar ik aan verbonden ben. Vanaf het moment dat ik daar aankom gebeurt er eigenlijk weinig meer. Af en toe geef ik les of een workshop, tussendoor moet er vooral koffie gedronken worden en gekletst. Als ik echt iets af wil krijgen ga ik naar huis.
Drie keer per week heb ik een aantal contacturen met de tweedejaars studenten. Ik begeleid ze in een radioproject, ik begeleid ze bij praktijkopdrachten en ik geef een soort theorielessen in radioverslaggeving. Op vrijdag zie ik de eerstejaarsstudenten. Zij krijgen van mij een cursus basisvaardigheden. Let wel, het gaat hier niet om basisvaardigheden in de journalistiek. Op vrijdagochtend beperk ik mij voorlopig tot onderwerpen als ‘een telefoongesprek’, ‘wat is email?’ en ‘hoe werkt internet’. Het schrijven van een brief of email, hoe gedraag je je in een vergadering (rechtop zitten) en een lesje lichaamstaal zijn ook onderdeel van deze cursus.

Na het werk stap ik in mijn veel te grote auto, probeer ik aan de juiste kant van de weg (links) uit te komen en rijd ik naar de supermarkt. Daar koop ik pasta, rijst of aardappelen, groente en, heel onafrikaans, meestal geen vlees. Thuisgekomen drink ik een glas wijn en afhankelijk van wat voor een  dag het is plof ik op de bank met een DVDtje of ga ik uit om voetbal te kijken. (sinds vandaag ben ik nog op zoek naar een nieuwe hobby)
Tsja, ik kan er niets anders van maken, ‘t is hier net als thuis.

Volgende week hoop ik het stof in te duiken op weg naar het noorden. Volgens sommigen ga ik nu eindelijk het echte afrika zien. Laten we het erop houden dat ik een ander afrika ga zien.