Onze vrouw in Windhoek

Soms vraag ik me werkelijk af wat ik ben. Journalist? Het lijkt er nog niet op.
Verhalen die ik hier lees en hoor over de situatie in Zimbabwe maken me vrij boos en af en toe verdrietig. Deze week op de voorpagina: 86 mensen van de oppositie vermoord, 200.000 mensen op de vlucht, 10.000 mensen gewond, oppositieleider zoekt asiel bij nederlandse ambassade. Maar als ik een nieuw Worddocumentje open en me afvraag wat ik hierover zou willen schrijven blijft het akelig lang leeg. En misschien is dat maar goed ook. Opinieblad New African kwam deze maand namelijk met een ruim veertig pagina tellende coverstory. Een veertig pagina’s tellend beschuldigend vingertje richting de Westerse Journalistiek. Met als hoofdvraag de vraag waarom wij, westerse journalisten, Afrika altijd zo negatief afschilderen.
Ik weet het niet. Is het omdat oedeemkindertjes met snotterbellen om hun neus en vliegjes om hun ogen het zo goed doen bij het Nederlandse publiek? Omdat je je goed en belangrijk voelt als je als journalist dit soort misstanden aan de kaak mag stellen? Of is het omdat sommige zaken hier gewoon uitermate onbegrijpelijk en, jawel, negatief zijn?

Maar a lá. Deze week geen tearjerkers over mensen die van 200 Namdollar per maand (krap 17 euro) moeten rondkomen terwijl een brood ongeveer 10 N$ kost en een pak melk of een liter benzine ook. Deze week geen schrijfsels over verkwistende overheden die staatshuizen bouwen van een miljard N$ of die ambtenaren in één van de duurste hotels van Namibië laten verblijven. Vandaag zal ik me zelfs niet kwaad maken over de manier waarop Namibië en Zuid-Afrika zich verzetten tegen Mugabe. (niet of nauwelijks)

Neen. Vandaag slechts de tip van de dag: Paul’s Coffeecorner, nu al mijn favoriete lunchspot. Paul’s wordt gerund door mensen met een handicap. De koffie is er prima, de tosti’s komen er met een bijzonder fijne salade en de chefkok is Nederlands. (Snert, bitterballen en hollandsche pannenkoeken op het menu, echt waar)

P.s. Waarbij ik dan wel weer moet zeggen dat het een beetje decadent voelt om een favo lunchspot te hebben, maargoed, als de president mag zetelen in een staatshuis van een miljard, dan mag ik wel af en toe uit eten toch?

Vrijdag 13 juni – Mijn collega was een beetje knorrig net. De bewaker die het hek van onze school open en dicht doet was in geen velden of wegen te bekennen. Niet zo gek als je erover nadenkt. De beste man krijgt nog geen 90 euro per maand en zit voor dat bedrag zo’n zestig uur per week naast ons hek.

Nee. Van 90 euro kun je ook in Namibië niet rondkomen. Hij gebruikt vijf keer hetzelfde theezakje en eet elke avond pap van maïsmeel. Als je oud bent krijg je een eurootje of 40, en ben je kreupel dan moet je het met nog geen 20 doen.

Ondertussen ben ik in mijn vrij riante 3-kamer-appartement-met-patio-met-kruidenplantjes getrokken. En ik heb een auto gekocht die zo groot is dat ik hem niet zou kunnen inparkeren. Hoeft ook niet gelukkig, in Namibië wordt alleen in hele grote brede vakken geparkeerd. Decadent? Nee. Dat is een woord dat we hier exclusief bewaren voor het nieuwe presidentiele gebouw dat onlangs voor ongeveer een miljoen euro neergezet werd. Maar ongelofelijk luxe voelt mijn huisje wel.

Ha die Gert, broertje van me!
Ik heb vandaag iets interessants gehoord. Dat heb je wel eens in een klas vol praatgrage studenten.
Blijkbaar zal, volgens mijn studenten althans, elke Namibische jongere beamen dat het niet kies is om in de buurt van je ouders te roken of drinken. Dat doe je niet. Doe je het wel dan toon je geen respect. Roken en drinken die je zo ver mogelijk bij je ouders in de buurt. En je praat er ook niet over. Respect voor ouderen is hier nog hot.
Maar nu komt het. Mijn studenten zijn het er unaniem over eens dat je ook respect aan je (veel) oudere broer of zus moet tonen.

IK: “Oh, echt? Menen jullie dat? En hoeveel ouder moet die broer of zus dan zijn? Ik heb een broertje van 18, moet je weten…”
STUDENT: “18? Oh, dat is nog jong hoor. Hij zou echt naar je moeten luisteren. Jij bent 27, jij weet wat goed voor hem is. Dat doet hij toch wel he? Je voedt hem toch wel goed op?”

Leuk he, Gert? Zal je ’t goed onthouden, jongen?

De tijd van hyvesberichtjes, verjaardagsmailtjes en dagelijkse weblogupdates is voorbij. Ik ben verhuisd naar een prachtig 3-kamerappartementje (4, als je de badkamer meetelt, en daar zou je al in kunnen wonen…) Ik heb kruidenplantjes, wijnglazen en een patio met natuurstenen muur. Alleen geen internet. Helaas pindakaas. Je kunt: a) wat meer geduld hebben of b) rooksignalen leren versturen…