Onze vrouw in Windhoek

Bij de meeste Windhoekse supermarkten staat een aantal bewakers. Wie binnenkomt met een geopened plastic tasje laat dat dichtplakken of -nieten. Wie naar buiten gaat met zijn boodschappen laat het bonnetje en de inhoud van zijn tas zien. Wist ik veel.

De school waar ik werk staat aan de rand van township Katatura. Daar, in de lokale supermarkt koop ik soms mijn lunch (een verhaal op zich). Ineens zie ik dat de mensen die voor mij uit de winkel uitlopen hun bonnetjesen tasjes aan de bewaker laten dien. En dus draai ik mijn boodschappentas en mijn witte neus richting bewaker en vis het bonnetje uit mijn broekzak.
Bewaker kijkt nerveus: ‘Oh, please, that’s fine lady.’
Wat?
‘Yes, you have a nice day, lady.’

‘Beste meneer bij de uitgang van Shoprite Katatura. Het zal u verbazen, maar witte mensen doen ook wel eens iets dat niet mag. Zelf stal ik, zo rond mijn 11e, wel eens dropjes uit de schepsnoepbak bij de Vomar (ook een supermarkt). Wilt u dus alstublieft morgen gewoon mijn bonnetje controleren?’

Vond je mij al een beetje vreemd? Altijd al gedacht dat ik niet van deze wereld ben? Hier in Namibie winden ze er geen doekjes om. Voor mijn aanvraag voor een visum werd ik keurig onder het bordje ‘Alien Control’ geparkeerd.

P.s. Voor eens en voor altijd: het wordt hier echt winter. Overdag loop in een spijkerbroek en met lange mouwen, ’s avonds gaat de open haard aan. De kinderen slapen met een warme kruik en ik koop volgende week een lekkere warme fleecetrui. ‘t Is maar dat je het weet, ik zit heus niet alleen maar in de zon.

… met taart!
Wat een verrassing. Tien meiden, en binnenkort ook één jongen, vormen de projectgroep die ik mag begeleiden. Bij mijn eerste meeting werd ik meteen verrast met wekomsttaart. En nu maar hopen dat we met elkaar een succesvol programma neer kunnen zetten. Tot nu toe ziet het er goed en leuk uit. Gemotiveerde mensen en enthousiaste studenten. Dat moet ook wel, met de faciliteiten zit het minder goed. Zo heeft de media(!) academie geen internetverbinding. Gelukkig schijn ik met mijn laptop een draadloos signaaltje op te kunnen pikken. Dat ga ik dus volgende week maar eens proberen.
Voorlopig ga ik eerst maar eens genieten van een lang weekend. Maandag vieren we Afrikadag. Niemand weet precies wat het inhoudt, maar iedereen is er trots op.

Een kopje thee in de zon. In mijn linkerooghoek zes palmbomen en rechtsvooruit een bloeiende bougainville. Verder overal stof en een fijne middagtemperatuur van een graadje of 25. Ik heb een beetje het gevoel dat ik in Zuid-spanje zit.

Maar dat is dus niet zo.

Ik zit in Windhoek, in Namibie, in zuidelijk Afrika. En ik moet er nog even aan wennen. Vanmorgen tijdens het hardlopen even de wijk verkend waar ik logeer. Mooie grote huizen, veel zwembaden en aardige auto’s en een prima winkelcentrum. Ja, mensen-die-daaraan-twijfelden: er zijn hier computers, een snelle ADSL-verbinding en digitale radio-apparatuur van hetzelfde merk als waar ik in Nederland mee werk. Ja, mevrouw- van-de-bank: je kunt hier gewoon pinnen en ze kennen hier ook creditcards (echt waar).

Eigenlijk lijkt het hier best wel op Zuid-spanje. Maar dat zal de komende dagen wel veranderen.

UPDATE: Ik heb een nieuw, namibisch, telefoonnummer. Via discount-nummers als goedkoopbellen.nl en teledump.nl kun je me voor ongeveer 13 ct per minuut bellen. Andersom geldt helaas niet, dus verwacht niet teveel telefoontjes van mij. Mijn nummer: 00264-085-565 63 67

… en andere lekkernijen.
Zaterdag 17 mei @ Casa di Nieuwenhuis, vanaf 21.00 uur. Welkom!

Voor wie zeker wil weten dat ik het land verlaat: maandag 19 mei kun je me om een uur of half zes persoonlijk door de douane duwen. Ik vertrek om 19.05 met vlucht BA 441.

‘Wat ik vandaag gegeten heb’, ‘Wat ik van minuut tot minuut gedaan heb’, ‘Lief dagboek’. Zo’n weblog moet dit dus niet worden. Als je wilt weten wat ik eet en met wie dan bel of mail je maar.
Wat dan wel? Dat is mede aan u, de lezer! Drop een reactie in het gastenboek en laat mij weten waar ik over moet schrijven. Als ik zin, tijd en inzicht heb dan reageer ik met een mooie post. 

P.s. Er gaat iets hopeloos mis. Zo had ik dit niet bedacht. Kreeg mail uit Namibie:
“Ik begrijp dat je de zomer achterlaat als je hier aankomt! Be prepared: hier staat je de winter te wachten: afgelopen weekend kampeerden we in het binnenland bij -4 graden s’nachts….”