In Windhoek kom ik tegenwoordig alleen nog in mijn dromen. London is the new place to be. En omdat het leven hier altijd een beetje haastiger is: korte berichtjes op Twitter.
Volg mij via www.twitter.com , zoek op joanna_kwebbelt
2 september 2009
Mijn 4×4 Sammie. Mijn niet altijd gemotiveerde maar wel altijd leuke studenten. De krantenjongens op de hoek. Zensobar, Pauls Coffeecorner en de Shoprite in Katatura. Ik zal ze missen. Voorlopig is Windhoek een afgesloten hoofdstuk. Een nieuwe uitdaging roept, London here I come!
En bij een nieuw avontuur hoort natuurlijk een nieuwe weblog. Weten waar Jojanneke uithangt? Lees er alles over op waarisjojanneke.wordpress.com!
18 juni 2009
“Nou, tot over een maand of twee he!” zei ik, en slingerde 1 tasje over mijn schouder. Op naar Nederland. Maar niet voor lang. Mijn bagage en auto liet ik achter in mijn oude huis, in mei zou ik immers terug vliegen naar Windhoek.
Maar niets is zo veranderlijk als het weer in Nederland. Of het moet een vrouw zijn. Toen duidelijk werd dat er problemen waren met mijn aanstelling in Namibie en het bijbehorende contract ben ik maar eens aan het rondkijken gegaan om een plan B op te stellen.
En zo komt het dat ik waarschijnlijk niet meer terug ga naar Windhoek. Hoe de rest van mijn spullen terug naar Nederland komt of wat er met mijn auto moet gebeuren is nog niet duidelijk. Wat er met dit weblog gebeurt weet ik ook nog niet.
Wordt het Liefs uit Londen, Hartelijks uit Hilversum of Greetings from Gaborone? Wie zal het zeggen? Ik in ieder geval niet, voorlopig doe ik geen grote uitspraken meer.
En wanneer ik die wel weer doe zal ik het zeker laten weten.
1 april 2009
Ik zit in Nederland, maar het leven gaat door, ook in Zuidelijk Afrika. Ondertussen in Nambie:
- Papiercrisis op het ministerie van Buitenlandse Zaken. Het hele ministerie schijnt al een week zonder papier te zitten. De krant meldt speciaal dat het hier niet om een 1 april grap gaat.
- Ook geen 1 april grap: de overstromingen in het noorden van het land. Al weken wordt het noorden van Namibie geteisterd door water. Water op de grond wel te verstaan, schoon drinkwater is minder ruim voor handen. Inmiddels is een nood-situatie uitgeroepen en dat mag ook wel. Scholen zijn dicht, bedrijven gaan failliet, gezinnen raken dakloos.
- De Brave Warriors, het nationale voetbalteam van Namibie, zou kans maken op winst tegen Libanon. En dat lijkt me dan wel weer een goeie 1 april grap.
3 maart 2009
Een grote stoere 4×4 Nissan Sani of een Opel Corsaatje? Makkelijke keus toch? Terug naar Nederland, de file in? Of lekker bij de braai zitten met een koud Windhoek biertje? Wat zou jij doen?
Half maart kom ik terug naar Nederland. Lekker bijpraten met familie en vrienden. Genieten van Hollandse koffie en kroketten. Gezellig een terrasje pakken op de Grote Markt. Maar niet voor lang, half mei ga ik terug naar Namibie.
‘Zes maanden, zeven misschien’, zei ik toen ik naar het zuiden vertrok. Zeven werd acht, acht werd tien. En nu wacht ik op een tweejarig contract als Docent TV-produktie. Want al lekt het voor de deur van mijn kantoor als het regent, al komen zowel mijn studenten als mijn collega’s chronisch te laat en al is het onmogelijk om een stronkje witlof te krijgen in Windhoek: ik ben gek op mijn werk hier en ik houd van dit land.
Van half maart tot half mei hoop ik met veel van jullie bij te praten. En verder? Houd dit weblog in de gaten, ik probeer af en toe te schrijven!
3 maart 2009
‘Die plek die lek!’ roepen we de hele dag. Want het doet er niet zoveel meer toe over welke plek je het hebt. Het lekt overal. De radiostudio is ondergelopen, voor de deur van ons kantoor staat een grote teil, in de expositieruimte staan plassen water. Het regent in Namibie, en niet zo’n klein beetje ook.
Gelukkig woon ik in Windhoek, waar we lekker kunnen klagen, maar nog niet tot onze knieen in het water staan. In het noorden van het land is het anders. Daar zijn veel huizen ondergelopen. Sommige mensen zijn totaal geisoleerd geraakt. In het huis van een vriend in Ondangwa drijven boeken en kleding door de huiskamer. Nu heerst er een discussie over wiens schuld het is dat de huizen onderstaan. Uiteraard kan niemand het helpen dat het harder regent dan ooit. Maar volgens sommigen is het de schuld van lokale overheden dat mensen hun huizen in Oshana’s, uitlopers van rivieren, hebben gebouwd.
Ondertussen heerst in Walvisbay aan de kust een heel ander probleem. Door de enorme regenval en door slecht onderhoud zijn boorholen kapot gegaan, de stad zit dus zonder stromend water. Water stroomt door de stad, maar niet uit de kranen. Al meer dan twee weken moeten inwoners van Walvisbay hun water op rantsoen bij uitdeelpunten halen.
We hebben het in Windhoek zo slecht nog niet. Maar hierdie plek, die lek. En het is zo heerlijk om daar even over te klagen…
6 februari 2009
Namibie is een woestijnland. Watergebrek ligt hier altijd op de loer. Toch weerhield dat de gemeente Windhoek er niet van om een gebroken waterleiding uren te laten spuiten. Het resultaat? Voorlopig even geen etentjes in mijn woonkamer…
24 december 2008
De winkelstraat van Windhoek hangt vol met hysterische kerstverlichting. In de supermarkten wordt al weken kerstmuziek gedraaid. In shoppingcentre Maerua Mall jagen net zoveel mensen met blik op oneindig op het ultieme kerstkadeau als in Nederland. En toch voelt het een beetje vreemd.
Het is lekker boven de dertig graden en dat stooft het kerstgevoel toch een beetje weg. Afijn, met een ijskoud biertje in de hand wens ik u allen een mooi, gezellig en vooral gezegend kerstfeest. Een gelukkig en gezond nieuwjaar. En, zoals ze dat hier zeggen, a wonderful Festive Season!
15 december 2008
Accu leeg. Ja, dom. Lampen laten branden. Afijn, wat doe je in zo’n geval? Duwen is bij mijn veel te grote 4×4 een beetje een gedoe. En startkabels bleek niemand van mijn vrienden te hebben. Een auto trouwens ook niet.
Gelukkig blijkt mijn autoverzekering een soort wegenwachtdekking te hebben. De mevrouw aan de telefoon is reuzeaardig, ze belt me terug als mijn beltegoed het begeeft en beweert dat er binnen 45 minuten iemand moet zijn. Da’s onnamibisch, denk ik nog. Maar 41 minuten later staat er inderdaad een auto voor de deur. En dat is vrij onnamibisch. Drie man sterk stappen ze uit om mijn auto weer te starten. (Dat is wél vrij namibisch, denk ik nog.) Twee minuten later blijken ze geen startkabels mee te hebben. En dat is pas écht namibisch. De heren blijken overigens ook nauwelijks engels te spreken. ‘Die battery is baie pap’, klinkt het dus constant rond mijn auto. De battery is inderdaad BAIE pap, maar gelukkig geven de heren niet op. Uiteindelijk wordt besloten dat er rondgereden moet worden om de accu te laden. En dus rijden de mannen in optocht mijn tuin uit. Om met geladen accu weer terug te komen. Dat is dan weer een service die de ANWB niet geeft. Maar wel typisch Namibisch, volgens mij.
9 december 2008
In mijn eerste maanden in Windhoek was het mijn grootste irritatie. Nu zie ik het meer als de ultieme werkverschaffing.
Als onze geliefde president Hifikepunya Pohamba door de straten van Windhoek rijdt wordt de halve stad afgezet. Bij elke zijstraat een agent, op simpele kruisingen een verkeersagent én een tot de tanden bewapende bewaker, op grote kruispunten soms een half batiljon. Als iedereen stilstaat komt de president. Een politiewagen voorop en één achterop en soms de nodige motoren. Vijf zwarte beveiligingsauto’s, voor, achter en naast de auto van de president. Soms duurt het nogal even voor hij komt. Dan zit er niets anders op dan achteruit te leunen en me voor te stellen hoe zijne excellentie op het laatste moment toch nog even naar het toilet moest.
Ik denk aan Piet Hein Donner en hoe hij een paar jaar geleden vol trots zijn degelijke herenfiets aan de pers toonde en krijg subiet een beetje heimwee.
Probeer het eens, meneer de president. ‘t Zal u goeddoen, een fietstochtje door de frisse lucht.
